مقدمه: تیزانیدین یک آگونیست a2 آدرنورسپتور و مشتقی از کلونیدین است که اثرات مشابهی با کلونیدین داشته (ایجاد آرامش، کاهش اضطراب و بی دردی)، در حالی که اثرات جانبی کمتری درد (افت فشار خون شریانی و برادیکاردی). در این مطالعه اثرات تیزانیدین خوراکی بر درد بعد از عمل جراحی مورد بررسی قرار گرفت.مواد و روش ها: در این کار آزمایی بالینی دوسوکور تعداد 60 بیمار ASA یک و دو، 18-60 ساله به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند.90 دقیقه قبل از القا بیهوشی به گروه کنترل و تیزانیدین به ترتیب دارونما و 4 میلی گرم تیزانیدین خوراکی تجویز شد. قبل و بعد از دریافت دارونما یا تیزانیدین و در 24 ساعت اول بعد از عمل شدت درد - میزان آرام بخشی و مپریدین مورد نیاز محاسبه گردید.نتایج: شدت درد و نیاز به مپریدین در گروه تیزانیدین به صورت بارزی کمتر از گروه کنترل بود. (p<0.001) و میزان آرام بخشی در گروه تیزانیدین به صورت بارزی بالاتر بود (p<0.001).بحث: تجویز 4 میلی گرم تیزانیدین خوراکی قبل از عمل، می تواند باعث کاهش درد بعد از عمل گردد بنابراین توصیه می شود در بیماران کاندید عمل جراحی از تیزانیدین به عنوان پیش دارو استفاده گردد.

سابقه و هدف: درد مزمن شکمی مشکل شایعی است که پس از لاپاراتومی دیده می شود. انجام مجدد عمل جراحی لاپاراتومی تشخیصی و درمانی این درد چون همراه با عوارض زیاد و احتمال چسبندگی مجدد بعد از عمل است، اکثر جراحان به روش های غیرجراحی روی می آورند. به منظور تعیین تاثیر لاپاروسکوپی بر میزان درد شکمی بعد از اعمال جراحی لاپاروتومی قبلی در بیرجند انجام گرفت.روش بررسی: تحقیق به روش کارآزمایی بالینی روی بیمارانی که قبلا تحت عمل جراحی لاپاراتومی قرار گرفته و از درد مزمن شکمی بعد تغذیه رنج می کشیدند، انجام شد. جراحی تشخیصی- درمانی لاپاروسکوپی در همه آنها بصورت الکتیو انجام شد. در حین عمل علاوه بر تشخیص علت درد شکمی اقدام به آنترولیز شده و تاثیر آن در یک پیگیری 12 ماهه بر میزان درد و چسبندگی داخل شکمی بررسی شد.یافته ها: تحقیق روی 76 بیمار انجام گرفت. در 81 درصد افرادی که تحت عمل جراحی آنترولیز لاپاروسکوپیک قرار گرفتند، در یک دوره 12 ماهه پیگیری هیچ کدام هیچ دردی را بعد از غذا خوردن تجربه نکردند (p<0.0001). 10.8 درصد از آنها چسبندگی داخل شکمی داشتند ولی قابل نسبت دادن به علایم شکمی بیماران نبود و 9.3 درصد بیماران چسبندگی داخل شکمی نداشتند. عوارض خاص ناشی از لاپاروسکوپی وجود نداشت.نتیجه گیری: جراحی لاپاروسکوپی در تشخیص و درمان دردهای مزمن شکمی بعد از لاپاراتومی قبلی، روشی موثر کم خطر و کم هزینه با عوارض کم است.

سابقه و هدف: درد شایع ترین شکایت کلینیکی بیماران و درمان درد، قدیمی ترین مشکلات بشری می باشد. مطالعات اخیر نشان داد سایمتیدین موجب عمل ضد دردی در حیوانات آزمایشگاهی و انسان می شود. هدف این مطالعه، بررسی اثر سایمتیدین در کنترل دردهای پس از عمل جراحی در یک مطالعه دوز پاسخ می باشد.مواد و روش ها: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی و دوسو کور بوده که تعداد 120 بیمار مرد و زن، پس از گرفتن رضایت، به صورت تصادفی در چهار گروه الف- سایمتیدین (3mg/kg) ب- سایمتیدین (6mg/kg) ج- سایمتیدین (8mg/kg) د- مورفین (0/1mg/kg) تقسیم شدند و پس از عمل جراحی به محض تشدید درد بیمار در حد غیر قابل تحمل، داروی مورد نظر به صورت وریدی آهسته تجویز گردید. نمره درد بیمار پس از 5/0، 1 و 2 ساعت پس از تزریق با روش  Numeric Rating Pain Scale (RPS)مورد ارزیابی و در نهایت متوسط زمان بی دردی به عنوان معیار ضد دردی دارو مورد سنجش قرار گرفت.یافته ها: میانگین نمره درد قبل از تزریق، نیم ساعت، یک ساعت و 2 ساعت پس از تزریق در بین چهار گروه اختلاف معنی داری نداشت، ولی نسبت به میانگین درد قبل از تزریق کاهش معنی داری را نشان داد (05/0>P). هم چنین زمان بی دردی در بین چهار گروه اختلاف معنی داری نداشت.نتیجه گیری: سایمتیدین در هر سه دوز از نظر مدت زمان بی دردی و نیز کیفیت بی دردی القا شده تفاوتی را با مورفین نشان نداد. لذا به نظر می رسد سایمتیدین در هر سه دوز، دارویی مطمئن (Safe) برای کاهش درد بعد از عمل جراحی باشد.

سابقه و هدف: با توجه به وجود درد با شدتهای مختلف پس از اعمال جراحی در واحد مراقبتهای بعد از بیهوشی و گاه ناقص و یا ناکافی بودن روشهای درمانی موجود و عوارض ناشی از آنها و با توجه به نقش و اهمیت موسیقی بر درد و نداشتن عارضه و هزینه زیاد، به منظور تعیین اثر موسیقی بر میزان درد بعد از عمل جراحی ویتره یا رتین این تحقیق در بیمارستان لبافی نژاد انجام گرفت. مواد و روشها: این مطالعه به روش کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل دار با نمونه گیری از نوع مستمر و به صورت یک سوکور انجام شد. پس از اخذ رضایتنامه، 80 نفر که به طور مستمر مراجعه می نمودند به روش تصادفی به دو گروه مورد و شاهد تقسیم شدند. شرایط بیهوشی و جراحی برای دو گروه یکسان بود. برای افراد گروه مورد، موسیقی دلخواه در زمان حضور در واحد مراقبت بعد از بیهوشی پخش شد و برای افراد گروه شاهد موسیقی پخش نشد. میزان درد براساس سیستم NAS و علایم حیاتی (نبض، فشارخون) و تهوع، استفراغ و مدت اقامت در بخش مراقبتهای پس از عمل توسط یک پزشک که از نحوه تخصیص بیماران بی اطلاع بود، در لحظه ورود، 30 دقیقه، 60 دقیقه و 90 دقیقه بعد از ورود به بخش مراقبتهای پس از عمل بررسی و ثبت شد. یافته ها: در جمعیت مورد بررسی میانگین سنی (± انحراف معیار) افراد مورد مطالعه 3/13±4/39 سال بود. 47 نفر (8/58%) مرد بودند. در ابتدای مطالعه (دقیقه صفر) شدت درد در گروهها مشابه بود و در دقیقه 30 میزان تغییر در گروه شاهد 5/17% کاهش و 15.4% افزایش (N.S) و در گروه مورد به ترتیب 61% کاهش و 6/2% افزایش یافت (P<0.001). در دقیقه 60 در گروه شاهد 1/5% فاقد درد و در گروه مورد 8/30% فاقد درد بودند (P<0.005). در دقیقه 90 در گروه شاهد 5/20% کاهش و 4/15% افزایش (N.S) و در گروه مورد 1/64% کاهش و 6/2% افزایش درد را مطرح کردند (P<0.001). وضعیت درد بین دو گروه نیز در دقیقه 90 اختلاف معنی داری نشان می داد (P<0.001). نتیجه گیری و توصیه ها: پخش موسیقی دلخواه فرد بر کاهش میزان درد بعد از اعمال جراحی ویتره و رتین موثر بوده و نیازمند حداقل مدت زمان جهت تاثیر است.

زمینه و هدف: تسکین درد نیاز اساسی و حق هر انسانی بوده و یکی از اولویت های پرستاری به شمار می رود، اما کنترل درد بعد از عمل، سال ها است که ناکافی بوده و پیشرفت مهمی نداشته است. هدف از این پژوهش، تعیین میزان اثر پایش و مداخله سیستماتیک درد توسط پرستاران بر کاهش درد بیماران بعد از عمل جراحی شکمی می باشد.مواد و روش ها: در این پژوهش نیمه تجربی، ابزار پژوهش مشتمل بر پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک و بررسی درد و ابزار دیداری کنترل درد (10-0) می باشد. نمونه های پژوهش شامل بیماران بستری کاندید عمل جراحی در بخش جراحی بیمارستان امداد شهید بهشتی سبزوار می باشد که بر اساس توزیع پوآسون و با توجه به مشخصات نمونه در مدت یک ماه جمع آوری گردید. ابتدا نمونه گیری گروه شاهد بر روی 65 بیمار انجام شد و پرسشنامه داده های دموگرافیک تکمیل گردید. قبل از شروع مداخله، چارت علایم حیاتی موجود در پرونده اصلاح گردید و درد نیز در این چارت قرار داده شد که هر بار با کنترل علایم حیاتی، درد نیز کنترل شود و سپس برای هر درجه درد، مداخله ای در نظر گرفته شد. سپس اجرای مداخله به صورت 3 جلسه 45 تا 60 دقیقه برنامه آموزشی توجیهی برای پرسنل پرستاری بخش جهت اجرای پایش و مداخله سیستماتیک درد اجرا شد و به مدت یک ماه برای 60 بیمار گروه آزمون، این روند مراقبتی اجرا گردید. سپس نمره درد بیماران در گروه آزمون تعیین گردید. داده ها با استفاده از آزمون مجذور کای مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: یافته ها نشان داد که با اجرای پایش و مداخله سیستماتیک درد، بیماران میزان درد کمتری را در 72 ساعت بعد از عمل نسبت به 24 ساعت اول گزارش کردند؛ به طوری که در 72 ساعت بعد از بستری به دنبال مداخله، 38.6 درصد درد متوسط با درجه 5-3 و در 24 ساعت اول مداخله، 41.7 درصد درد خیلی شدید با درجه 10-8 را گزارش کردند.نتیجه گیری: بر اساس یافته های این پژوهش، پایش و مداخله سیستماتیک درد توسط پرستار می تواند باعث کنترل صحیح و بموقع درد بیماران جراحی شکمی گردد.

هدف: مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر آموزش چهره به چهره قبل از عمل بر میزان درد بیماران تحت عمل جراحی بای پس عروق کرونر انجام شد.زمینه: درد از مشکلات پس از جراحی بای پس شریان کرونری است. جهت تسکین درد، استفاده از روش های غیردارویی بر روش های دارویی ترجیح داده می شوند.روش کار: در این مطالعه نیمه تجربی، 72 بیمار تحت عمل جراحی پیوند عروق کرونر که واجد شرایط شرکت در پژوهش بودند، به طور مساوی در یکی از دو گروه تجربه و کنترل قرار گرفتند. واحدهای مورد پژوهش در گروه تجربه، آموزش به بیمار پیرامون کنترل درد را به مدت 20 تا 30 دقیقه دریافت کردند، ولی گروه کنترل مداخله ای دریافت نکردند. پس از عمل جراحی، هنگامی که بیمار به بخش مراقبت ویژه منتقل شد، دو ساعت پس از خروج لوله تراشه، شدت درد بر اساس مقیاس عددی جانسون اندازه گیری شد و سپس، دو بار با فاصله سه ساعته این اندازه گیری تکرار شد. همین طور، چک لیست روش های غیردارویی مورد استفاده جهت کنترل درد و داروهای ضد درد دریافت شده در طی روزهای بستری بیمار در بخش مراقبت ویژه تکمیل شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار، توزیع فراوانی) و تحلیل (آزمون کای دو و من ویتنی) با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 16 مورد تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: بر اساس نتایج، بین دو گروه از نظر ویژگی های دموگرافیک تفاوت معنی داری وجود نداشت. بین شدت درد دو گروه، دو ساعت پس از خروج لوله تراشه، اختلاف آماری معنی داری مشاهده نشد (p=0.313)، اما بین شدت درد گروه تجربه و کنترل، 5 ساعت (p=0.015) و 8 ساعت (p=0.046) پس از عمل، اختلاف معنی دار آماری وجود داشت. همچنین، این مطالعه نشان داد که میزان مصرف مسکن جهت تسکین درد بعد از عمل در بیماران گروه تجربه کمتر از بیماران گروه کنترل بود (p=0.046).نتیجه گیری: براساس یافته های این پژوهش، آموزش به بیمار پیرامون کنترل درد می تواند منجر به کاهش شدت درد بعد از عمل در بیماران تحت عمل جراحی پیوند عروق کرونر گردد و به عنوان یک مداخله غیردارویی به پرستاران بخش های جراحی توصیه می شود.

مقدمه: همانند بعضی از بزرگسالان، درمان ناکافی درد بعد از عمل در کودکان نیز دیده می شود. کنترل درد بعد از عمل در کودکان مهم است، چرا که کنترل ناکافی درد میزان مورتالیتی و موربیدیتی را افزایش می دهد. یکی از روش های ساده و بی خطر کنترل درد بعد از عمل، تجویز استامینوفن به صورت رکتال است.هدف از این مطالعه مقایسه بی دردی حاصله و عوارض احتمالی تجویز استامینوفن رکتال با روش روتین ما یعنی تجویز پتیدین وریدی است.مواد و روش ها: در یک کارآزمایی بالینی 60 بیمار کودک در کلاس فیزیکی ASA I و سنین بین 1-10 سال کاندیدای عمل جراحی کوچک شکم با حداکثر طول مدت 1 ساعت تحت بیهوشی عمومی، در دو گروه مورد مطالعه قرار گرفتند. در یک گروه استامینوفن رکتال با دوز 20 میلی گرم/ کیلوگرم، پس از القا بیهوشی و در گروه دیگر پتیدین داخل وریدی 0.3 میلی گرم/ کیلوگرم در انتهای عمل داده شد. کیفیت ضددردی با استفاده از نمره بندی فیسز مورد ارزیابی قرار گرفت. در صورت نمره درد بالای 3 در هر دو گروه پتیدین اضافی تجویز و ثبت شد.نتایج: دو  گروه از نظر سن و وزن اختلاف معنی درای نداشتند نمره درد در گروه مطالعه و گروه کنترل در ریکاوری، 2 و 4 ساعت بعد از عمل در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت. (p>0.05) میانگین پتیدین مصرفی بعد از عمل نیز در دو گروه با هم تفاوتی نداشت. 5.5±0.4) در گروه مطالعه در مقابل 5.7±0.7 در گروه کنترل (p>0.05).بحث: تجویز دوز 20 میلی گرم/ کیلوگرم از استامینوفن رکتال در مرحله القا بیهویش دارای اثرات مشخص بی دردی در اعمال جراحی مینور است. علاوه بر این کودکانی که درد پس از عمل کمتری دارند دچار تهوع و استفراغ کمتری نیز خواهند شد.